| تبليغات | X |
|
دوباره متولد شده ام .... پس هستم !
|
و پولک های نارنجی تنت را
مو هایت را شانه میزنم
و گل کاغذی های حیاط را آب می دهم
برای کودکی هامان
شعری تازه میگویم
و دلتنگ همه بوهای ته نشین شده در متن باد
برگ هایی را تصور میکنم
که در بی حرفی حوض های خیالی
محو می شوند و می روند دور ..دور...دور...
دور تر از کبوتری که خال آسمان شده
یا من فرض میکنم
چراغ های رابطه کورند
و فقط خدا میداند
که چقدر راه مانده
تا بوی سیر داغ و آش نذری مادر
تا کش و کش دمپایی های بی بی
توی دالانی که دیگر از آن ما نیست
پیراهنی که از آن ما نیست
کاغذ ها و رنگ هایی که از ما نبودند
سبز.. سفید ..
یا همین سرخی روی لب هات
که از ما نبود!
دست هایت را می بوسم
و در پوش میگذارم
بر همه چیز
بر همه کس
بر همه ضمایر "تو"ی مفرد
که به هیچ کجا نرسیدند ...
تو که بگویم
تکثیر می شوی
در باد
در دالانهای قدیمی
در جاودانگی کوندرا
و همه معناهایی که دیگر ارزشی برای تکاپو ندارند
با این همه
اجازه دارم؟
جازه دارم بگویم تو ؟
تا گونه هات بشود گل کاغذی های سرخ اهواز
عطر تنت
بشود همهمه بازار عبد الحمید
و باز بچرخم لای ماهیها و گوشت ها و سبزی ها و سیب سرخ های وسوسه دار؟
اجازه دارم ؟
اجازه دارم وقت خواب
فقط چند بار بگویم تو
وبعد سرخی را تصور کنم
و سفیدی
و خنکی مرطوب دست هات؟
تو...تو .......تو...........
این روزها
کرم کوچکی شده ام
که عاشق طعم برگ های سبز است
و پروانه ها را نمی فهمد !
با این حال
برای کودکی هامان
شعر تازه ای میگویم
و همه پولک های تنت را
می بوسم .
۴/۲/۸۵
و تمام جهان می میرد
پلک می گشایم
و همه چیز از نو زاده می شود
به گمانم تو را در ذهن ساخته ام
خواب دیدم در بستر سحرم می کنی
برایم از ماه می خوانی
و مرا دیوانه وار می بوسی
به گمانم تو را در ذهن ساخته ام
.............
............
می بینمت که به راهی رفتی که می گفتی
اما من پیر می شوم و نام تو را از ذهن می برم
به گمانم تو را
همیشه در ذهن ساخته ام
سیلویا پلات
که بتکانی ام
یا همین ته سیگار
که طعم لب به لبِ بودن را.....
دگمه ای که باز شود
بر برف دمدمه های اردیبهشت
یا تپه های آتشفشانی خاموش .
چه میخواهم؟
جز خاکستری که بتکانم
و همین ته سیگار؟
