سال های سگی

دست های ناگهان

yoosa — Wed, 23 Jul 2008 08:55:18 GMT

بادی که از شهر می وزد

ایوان خانه ام را زیر و رو می کند

ته سیگار های اندوه

شکلات های سرگیجه

لباسهای روی بند

بی قرارند

خالی از حجم هایی گنگ

تکرارکنندگان شعری کهن

در سماعی ازلی

آسمان ابری است

و دستهای ناگهان باد

شال زرد تو را

با خود می برد

به حجم شلوغ شهر

yoosa — Mon, 14 Jul 2008 11:38:38 GMT

از سین آخرین ستاره این شب که بگذری

تا سیاهی آن اقیانوس که بر بالشت پخش کرده ای

ترانه خوان باد و باران

از پس تمام دیو های تخیل بی بی جان بر می آیم

تو هم خوب می دانی

زیر سایه خنک بید

یا پس پشت دیوار فرو ریخته نوک تپه

همیشه آوازی برای خواندن هست

همیشه ستاره ای برای چیدن...

اصلا به ما چه که مردم این شهر

ستاره را جای چراغ

شب ها از سقف اتاق به دار می زنند؟

هر که نداند

من و تو که می دانیم

نسیمی که پای تپه شاخه احساس مرا می فشرد

فرستاده طوفان بالای کوه است

من و تو ازاین راز خبر داریم

که هر چه نباید

که هر چه نباید و نشد

هر که نداند

من و تو که خوب میدانیم ....

دوست داشتنی ترین فسیل دنیا

yoosa — Fri, 23 May 2008 06:49:18 GMT

نشسته بودند روی صندلی های تریا ۳.حرف می زدند بلند بلند .
می خندیدند بلند بلند و هراز گاهی هم شوخی می کردند با او که داشت برایشان همبرگر درست می کرد .
روی تک صندلی بلندی روبرویشان نشسته بودم .سرم را به دیوار تکیه داده بودم و نگاهشان می کردم .دانشجو هایی را نگاه می کردم که منتظر حاضر شدن شامشان بودند و از دانشکده می گفتند که تفکیک جنسیت شده است و از تحصن می گفتند و سر به سر هم می گذاشتند و سیگار دود می کردند و ...
تکیه داده بودم به دیوار و انگار هزار سال گذشته از لحظه ی تکیه دادنم به دیوار های بتونی دانشگاه
انگار هزار سال گذشته است از پیتزا فروشی چهار باغ که نزدیک سی و سه پل بود .از سی و سه پل همیشه سرپا چه با بوسه های عاشقانه ما چه بی صدای فلوت پیرمرد کور.....از کانون ادبی از موتور سواری با عماد از زمین خوردن از جر خوردن شلوار اتو کشیده عماد همیشه خوش لباس ... از خون و زخم و فحشهای عربی ....

از خنده های بلند صادق ...از خاطره جنگل سوزی ما سه نفر ..من...محمد و صادق....از کافه آنی همیشه دنج....از باواریای سیب کافه شانت توی لیوانهای دسته دار یخ زده....

از مجتبی بهادری با قد بلند ریشهاش که به زمین می رسید...جلفای همیشه مرموز قشنگ.از ادا های روشن فکری...هرمنوتیک و تاویل متن...از نشانه شناسی... از بی پولی های جمعی...از تهران گردی های با تو تا ولگردی های بی تو مانده من... از ظهیر الدوله .... از فروغ... از تو و من و شروع عاشقانه ما... از پدیده ای به نام دست گرفتن و از اعجازی به نام لبخند...

از نصفه شب های پرسه تو خیابانهای قم و حافظ خواندن ...و زنگ زدن به عماد که : عماد میدونم ساعت ۳ اما گوش کن حافظ انگار می گه امیدی هست.... واقعا هست عماد؟

از عاشق شدن های گاه به گاه هم اطاقی ها از دل لرزه های همیشگی خودم. از اتوبوس های ساعت ۹ از لاک ناخن های سرخ تو...

ناخن سرخ دست تو .............(شهیار قنبری)
انگار هزار سال گذشته است از خندیدن های بلند توی یک رستوران کوچک از جیم شدن از کلاس ها از سینما رفتن تنهایی (و زار زدن پای یک بوس کوچولو) از همه اینها انگار هزار سال گذشته است .
از آن روزی که دلمان شیر شد و رفتیم سفر.....

از آن شب کذایی که تو گریه نکردی و چقدر بغض گلویم را خنج کشید.

فقط چند سال گذشته است از اولین روزی که به دانشگاه رفتم .
اما چند سال یعنی آنکه باید دو دستت را باز کنی برای نشان دادن عددش .

یک .... دو ....سه....چهار....پنج....شش....دو دستی که می توانست آغوش باشد .
این چند سال یعنی رگه های سفیدی که میان مو های مشکی ات پخش شده است .
این چند سال یعنی چروک های که برای این چندسال خندیدن و گریه کردن زیر چشم هایت افتاده است .

و حالا من دارم میروم.

و خداحافظی چقدر سخت است.

خداحافظی با صنعتی همیشه غصه...همیشه درد...همیشه شوخی همیشه خنده...
این چند سال ...

یعنی آنکه نگاهشان کنی و به این فکر کنی که انگار هزار سال گذشته است و نگاهت کنند و فکر کنند انگار هزار سال گذشته است و بنویسند:

تقدیم به دوست داشتنی ترین فسیل دنیا

تولدت مبارک

I need a failed elevator

yoosa — Tue, 06 May 2008 17:15:50 GMT

امروز فيلم " You've got mail " رو نگاه كردم.يه صحنه اي داره كه توش چند تا آدم توي يه آسانسور گير مي كنن و وقتي ديگه خيلي نا اميد مي شن، شروع مي كنن آرزوهاي واقعي شون رو براي هم مي گن.
بعد از اون صحنه و وقتي كه اونا سالم از آسانسور بيرون ميان،"جو" (tom hanks)، بازيگر نقش اول مرد فيلم كه همراه اون آدما توي آسانسور بود، تو يكي از ايميل هاش به مخاطب ناشناس محبوبش مي نويسه:

There was a man sitting in the elevator with me who knew exactly what he wanted "

".and i found myself wishing i were as lucky as he

" يه مردي كنار من توي آسانسور نشسته بود كه دقيقاً مي دونست چي مي خواست. و من همون لحظه آرزو كردم كه اي كاش به خوشبختي اون بودم" (!)

اين لابد يعني سلام

yoosa — Fri, 02 May 2008 09:16:18 GMT

مباد که به تو اعتماد کنم .

آنگاه که دستانم را فشردی ترسیدم

مباد که انگشتانم را بدزدی

و چون بر دهانم بوسه زدی

دندان هایم را شمردم

اما دوستت دارم .

پژواک

yoosa — Mon, 21 Jan 2008 10:38:21 GMT

فاصله ی دو سنگ را

صداهای پنهان در تاریکی

پر می کنند

فاصله ی دو سنگ را

صداهای پنهان در تاریکی

پر می کنند

فاصله ی دو سنگ را

صداهای پنهان در تاریکی

پر می کنند

صادق طولابی

برای تو که سربازی هنوز

yoosa — Mon, 17 Dec 2007 11:55:18 GMT

که انگار شناخته باشیَِِم...
برگشتی و به پشت سر...
که انگار من....
نه ...
آنکه سر به گریبان گذشتت ...

من نبود...

hey you باید جنگید ...

yoosa — Wed, 29 Aug 2007 19:28:18 GMT

برای تو که سربازی هنوز...

Hey you, out there in the cold

Getting lonely, getting old

Can you feel me?

Hey you, standing in the aisles

With itchy feet and fading smiles

Can you feel me?

Hey you, don’t help them to bury the light

Don’t give in without a fight.

Hey you, out there on your own

Sitting naked by the phone

Would you touch me?

Hey you, with you ear against the wall

Waiting for someone to call out

Would you touch me?

Hey you, would you help me to carry the stone?

Open your heart, I’m coming home.

But it was only fantasy.

The wall was too high,

As you can see.

No matter how he tried,

He could not break free.

And the worms ate into his brain.

Hey you, standing in the road

Always doing what you’re told,

Can you help me?

Hey you, out there beyond the wall,

Breaking bottles in the hall,

Can you help me?

Hey you, don’t tell me there’s no hope at all

Together we stand, divided we fall

با گلویی خون چکان باید فریاد زد: یعقوب یعقوب

yoosa — Sat, 25 Aug 2007 20:56:18 GMT

جلسه‌ي محاكمه يعقوب يادعلي در شعبه‌ي 104 دادگاه جزايي ياسوج با حضور وكيل مدافع وي و شاكي پرونده برگزار شد.

صالح نيك‌بخت در گفت‌وگو با خبرنگار حقوقي خبرگزاري دانشجويان ايراناظهار داشت كه موكلش در اين جلسه بر اساس كيفرخواست به اتهام توهين، افترا و نشر اكاذيب به قصد تشويش اذهان عمومي در كتاب‌هايش به يكي از اقوام ايراني محاكمه شد.

وي گفت: تنها شاكي پرونده در شكواييه خود، موكل را به اتهامات فوق به قومي كه وي و نويسنده نيز متعلق به آن هستند، متهم كرده است.

نيك‌بخت افزود: شاكي با اشاره به عبارت يكي از شخصيت‌هاي داستان كوتاه "زني كه نبود" از مجموعه داستان‌هاي كوتاه موكل مبني بر اين كه "تكنسين برق هستم، زنم را كتك مي‌زنم و به اجداد غارتگرم فخر مي‌كنم و روي مبل نمي‌نشينم، از شطرنج خوشم نمي‌آيد و عاشق شكارم" بدون آن كه نامي از قوم يا محل وقوع داستان آمده باشد، موكل را متهم كرده كه منظور او از اين عبارت ساكنان استان كهگيلويه و بويراحمد بوده است.

نيك‌بخت ادامه داد: بر اساس اين امر نويسنده متهم شده كه منظورش اين بوده كه افراد اين قوم حتي متخصصان آنها نيز زنان خود را كتك مي‌زدند يا نمي‌توانند روي مبل بنشينند يا اجداد آنها غارتگر بوده است.

وي گفت: همچنين در داستان رمان "آداب بيقراري" كه بر اساس آن زني كه بعضي از ديالوگ‌ها را به زبان اين قوم شريف ايراني بيان كرده، با وجود داشتن همسر با يك مرد غيربومي روابطي برقرار كرده، به ظن شاكي، به اين قوم توهين شده است.

وكيل مدافع يعقوب يادعلي گفت: در جلسه‌ي دادگاه پس از قرائت كيفرخواست توسط دادستان و دفاع نماينده‌ي دادستان از آن، اينجانب بيان كردم با توجه به اين كه شخصيت‌هاي داستان، فرضي و زاييده ذهن نويسنده هستند و اساسا وجود خارجي ندارند و هم‌چنين در آن نوشته، هيچ نامي از قوم يا منطقه‌اي خاص برده نشده است و صرف بيان بعضي از ديالوگ‌ها براي بومي‌سازي داستان به لهجه يكي از اقوام شريف ايراني، كاشف از قصد و نيت نويسنده نسبت به آن قوم نيست.

وي با اشاره به اين كه شكايت از سه مورد فوق نياز به شاكي خصوصي دارد و جز يك نفر، فرد ديگري شكايت نكرده است، ادامه داد: اتهام انتسابي به موكل از نظر شكلي و ماهوي وارد نيست زيرا يكي از كتاب‌ها در سال 77 و ديگري در سال 83 و 84 انتشار و تجديد چاپ شده است، به همين جهت شاكي محترم نمي‌تواند خود را نماد كل قوم متبوع خود دانسته و بايد توجه داشت كه در ميان اين منطقه صدها و هزاران افراد تحصيل كرده و فهيم وجود دارد كه هيچ يك معترض اين موضوع نشده‌اند. در حالي كه هر يك از سه اتهام فوق مستلزم وجود شاكي‌اي است كه به طور مشخص مخاطب گوينده يا نويسنده باشد و اتهام وارده عينا متوجه آن باشد.

نيك‌بخت افزود: اين امر نشان مي‌دهد كه آنان به خوبي درك كرده‌اند كه شخصيت‌هاي يك رمان، مخلوق و زاييده ذهن نويسنده‌ي آن است و چنين افرادي اساسا وجود خارجي ندارند و شكايت در اين مورد با توجه به اين‌كه نويسنده خود نيز متعلق به همان قوم، از منطقه ديگر است، دليلي ندارد، بنابراين تقاضاي برائت او را مطرح كردم.

نيك‌بخت در پايان گفت: رياست دادگاه با حوصله تمام اظهارات اينجانب، شاكي و نماينده‌ي مدعي‌العموم را شنيد و پس از 2:30 ساعت رسيدگي، ختم جلسه را اعلام كرد.

the show must go on باید جنگید...

yoosa — Tue, 14 Aug 2007 17:48:18 GMT

Empty spaces - what are we living for
Abandoned places - I guess we know the score
On and on, does anybody know what we are looking for...
Another hero, another mindless crime
Behind the curtain, in the pantomime
Hold the line, does anybody want to take it anymore
The show must go on,
The show must go on
Inside my heart is breaking
My make-up may be flaking
But my smile still stays on.
Whatever happens, Ill leave it all to chance
Another heartache, another failed romance
On and on, does anybody know what we are living for?
I guess Im learning, I must be warmer now
Ill soon be turning, round the corner now
Outside the dawn is breaking
But inside in the dark Im aching to be free
The show must go on
The show must go on
Inside my heart is breaking
My make-up may be flaking
But my smile still stays on
My soul is painted like the wings of butterflies
Fairytales of yesterday will grow but never die
I can fly - my friends
The show must go on
The show must go on
Ill face it with a grin
Im never giving in
On - with the show -
Ill top the bill, Ill overkill
I have to find the will to carry on
On with the -
On with the show

The show must go -
on